Zeven jaar geleden zat ik met een collega Renço Wesseling op een terras. Tussen het speciaalbiertje en de borrelnoten ontstond een idee. We zagen een kloof – een flinke – tussen gemeenten, sociaal ontwikkelbedrijven en technologie. Iedereen leek het te missen. Dus schreven we een notitie, gaven die aan mijn directeur, en zo ontstond Lab XL.
Op dat moment was ik nog financieel beleidsadviseur. Cijfers laten kloppen, risico’s vermijden – dat was mijn wereld. Ik dacht: dit platform is tijdelijk, straks pakt “het systeem” het wel op. Nou, mooi niet dus.
De eerste jaren waren vooral praten, uitleggen, verdedigen. Want wat onbekend is, blijft onbemind. Werkgevers vroegen zich af waarom ze “iets met technologie” moesten voor mensen met een ondersteuningsvraag. Professionals vonden het spannend of gewoon gedoe. En altijd diezelfde vragen: Is er een businesscase? Wie betaalt dit? Past het in de structuur? Zulke vragen smoren vernieuwing nog voordat je iets geprobeerd hebt.
Toch dendert de trein door. Kijk naar kunstmatige intelligentie: jarenlang hoorde je er niemand over, en nu gebruikt iedereen ChatGPT alsof het er altijd al was. Zo gaat innovatie – langzaam, langzaam… en dan ineens overal.
Bij inclusieve technologie gaat dat niet vanzelf. We wachten op rapporten, commissies, garanties. Ondertussen zitten duizenden mensen thuis, terwijl de oplossingen er al zijn: een exoskelet dat zwaar werk verlicht, een bril die gebaren omzet in tekst, een tool die gesprekken toegankelijk maakt.
De vraag is niet óf er een businesscase is. De vraag is: kunnen we het ons permitteren om níet te innoveren?
Durf te pionieren. Niet wachten tot het systeem klaar is, maar het systeem uitdagen. Soms mislukt iets – prima. Dan heb je geleerd. Maar wat als het lukt?
Want wachten… dát is de échte innovatiekiller.
Er is een hardnekkige mythe in de wereld van inclusie. Die gaat zo: als we maar genoeg toegankelijke technologie bouwen, lost het probleem zich vanzelf op. Een app hier, een hulpmiddel daar, en iedereen doet mee. Klinkt mooi. Maar het klopt niet.
Lees meer
Uit het onderzoek van KIT eind 2025, kwam naar voren dat veel psychosociale ondersteunende technologieën nog onbekend zijn. Vorige week schreven we over de mogelijkheden van de psychosociale ondersteuningstechnologie. En waarom deze nog (vrij) onbekend zijn binnen onze werkontwikkelbedrijven. In dit 2e deel vertellen we hoe werkontwikkelbedrijven de stap kunnen zetten naar de inzet van (psychosociale) ondersteuningstechnologie. En ook wat het oplevert.
Lees meer
In oktober ontvingen alle 104 leden van Cedris een vragenlijst, over het gebruik van inclusieve technologie binnen hun onderneming. Uit dat onderzoek trokken we de conclusie dat er binnen onze werkontwikkelbedrijven steeds vaker gekeken wordt, hoe technologie kan bijdragen aan duurzame werkontwikkeling. Ook zagen we dat veel psychosociale ondersteunende technologieën nog onbekend zijn.
Lees meer
Hoe kan technologie een rol spelen bij werkkansen voor mensen met een ondersteuningsbehoefte? En wat is er nodig om vernieuwingen (innovaties) echt een plek te geven binnen organisaties? PIT vroeg het aan Michiel de Looze. We spraken hem gelukkig nog net voor het afscheid van zijn werkende leven. De Looze gaat vanaf april met pensioen.
Lees meer